Voor de tweede keer

Processed with VSCOcam with f2 preset
Er spookt op dit moment zoveel door mijn hoofd dat ik graag wil delen maar het voelt allemaal een beetje rommelig aan. Vandaag een artikel over hoe ik afgelopen zondag heb beleeft. Lees je mee?

Zondag
Zondag was alweer de tweede sterfdag van mijn vader. Absurd hoe snel de tijd is gegaan en dat mijn blog inmiddels alweer een jaar bestaat. Zondagochtend werd ik wakker samen met mijn zusje. Fijn dat ik zo’n groot bed heb waardoor ik niet alleen hoefde te slapen. We hadden in de ochtend een kerkmis voor mijn vader. Daar zaten we dan met een deel van de familie in de kerk op zondagochtend. Stiekem moest ik eigenlijk wel een beetje lachen toen we daar zaten. Papa is namelijk helemaal niet zo van de kerk en ik zag hem al lachend naar ons kijken. Zitten we daar tussen alle grijze bollen die daar waarschijnlijk wekelijks komen op de zondagmorgen (dit mag je met een knipoog lezen). Naja eigenlijk vindt volgens mij niemand van onze familie het leuk om naar de kerk te gaan maar gaat een deel toch omdat het mis voor papa was. Persoonlijk vind ik het nooit erg om naar de kerk te gaan want in dat uurtje kun je heerlijk eindeloos dagdromen zonder enige afleiding. Maar goed, ik vond het dus eigenlijk stiekem wel grappig dat we daar heel braaf zaten voor papa terwijl hij dat vast en zeker helemaal niet nodig vindt om in de kerk aan hem te denken. Nu is mijn papa sowieso al een hele nuchtere man maar is hij altijd meegegaan naar de kerk omdat mama dat fijn vond. Het is nu dus meer dat mama graag naar de kerk gaat om een kaarsje te branden voor papa maar dat weet eigenlijk niemand (tot nu dan ;-)) Sorry mam!

In de kerk zong het koor per toeval een van de liedjes die we gedraaid hebben met papa’s afscheid namelijk; ‘You raise me up’. Normaal gesproken zou ik het vreselijk vinden om er mee geconfronteerd te worden maar nu had ik er vrede mee, op deze dag mocht het.

Zaterdag had mam de hele dag in de keuken gestaan om vier cakes te bakken. Ook al iets waarvan papa zou zeggen, koop toch gewoon een vlaai, veel makkelijker! Toch bleven we eigenwijs en bakte mama een soort van traditiegetrouw de cakes, sorry pap maar als er verwachtingen zijn vinden mam en ik het vaak lastig om iets anders te doen. (Na elke kerkmis die we tot nu toe hebben gehad voor papa kwam de familie daarna hier op de koffie en had mam ook cake gemaakt). Deze keer kwam ook een deel van de familie mee naar huis en ander half uur lang was ons huis enorm druk. Rond de middag ging iedereen naar huis behalve mijn vriend.  Toen kwam de klap voor mij pas want ik had echt nergens zin in. Het zag er niet naar uit dat er nog iemand zou komen en ik heb dan ook de hele dag gehangen. Ik had geen zin in spelletjes, geen zin om uberhaubt na te denken. Ik wilde gewoon niks. De hele middag hebben mijn vriend en ik dan ook vooral niks anders gedaan dan zitten aan de keukentafel in het zonnetje. Daarna was het tijd voor pizza en kon ik niet wachten om naar bed te gaan. Deze dag kon maar niet snel genoeg voorbij gaan voor mij.

Vorig jaar was de sterfdag van papa doordeweeks en heb ik die veel fijner ervaren omdat iedereen wat meer verspreid over de dag kwam. Toen was er tenminste continu afleiding die ons de dag door hielp. Dat heb ik dit jaar wel echt enorm gemist.

Zoveel dank
Maar gelukkig heb ik jullie, mijn trouwe lezers. Wat een lieve woorden heb ik van jullie mogen ontvangen! Echt, alle berichtjes hebben me zoveel goeds gedaan en hebben me door de dag heen gesleept. Ook de appjes die ik heb mogen ontvangen van twee meiden waardeer ik enorm. Op vrijdagavond lag er al een kaartje in de bus van een vriendin. Onwijs lief en onvoorstelbaar dat ik nog had getwijfeld om ze uit te nodigen voor de crematie van papa. Twee jaar geleden waren we slechts meiden die ooit bij elkaar zaten in de pauze of in de les, maar sinds het overlijden van papa heb ik ineens vriendinnen erbij gekregen waarvan ik alleen maar zou kunnen dromen, zoals ik alweer een hele tijd geleden schreef. Het is dan ook zo gek dat ik zonder het overlijden van papa niemand van jullie had gekend of misschien die meiden wel helemaal niet als echte vriendinnen had mogen ervaren. Ik ben dan ook zo dankbaar dat jullie en de lieve mensen om mij heen het grote gapende gat vol gemis op willen vullen met aandacht en liefde. Heel veel hartjes!

Ohja, ik besloot trouwens om, net als vorig jaar, mijn blogpost te delen op mijn persoonlijke facebook. Dat dat zoveel bekijks op zou leveren had ik alleen niet verwacht. Op mijn blog was het afgelopen zondag dus echt continu een soort spitsuur en uiteindelijk zijn er bijna 5x meer bezoekers gekomen dan normaal! Ik kan de cijfertjes nog steeds niet geloven maar het is wel fijn dat ik nu weet dat heel veel mensen iets meer weten over hoe het nu voelt nu we alweer twee jaar verder zijn zonder papa.

Zelf zit ik nog niet helemaal lekker in mijn vel. Gelukkig ben ik morgen vrij (vandaag dus ;-)) en dat heb ik ook echt even nodig! Het is tijd om op te laden voor weer een nieuw jaar. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Liefs, Sophie

6 comments

  1. Neem al je tijd Sophie. Een sterfdag blijft heftig en confronterend. Gelukkig heb je zoveel lieve mensen om je heen die je er helpen en lieve, lieve woorden en een schouder geven!

  2. Virtuele knuffels voor jou. Ik vind het mooi dat je je gevoel kan omschrijven. Ben blij om te lezen dat je zoveel steun en liefde om je heen hebt en voelt, ondanks het gemis. Dat verdien je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge