Pap, proost op jouw verjaardag!


4 juni 2018, alweer vier keer hebben we je verjaardag ‘gevierd’ zonder jou. Stiekem ben ik er blij mee dat we dat nog steeds doen en dat die dag niet gewoon een dag is als alle anderen.

Vandaag, nu ik dit schrijf, is er bezoek gekomen en het was eigenlijk heel gezellig. We dronken Aperol Spritz en een biertje in onze nieuwe tuin. De tuin is nu eindelijk helemaal af, de nieuwe tuinmeubels staan en (bijna) alles is in volle bloei. Alleen een paar accessoire-dingetjes ontbreken nog in de tuin, maar dat heeft geen haast. Zelf heb je ook een nieuw plekje gekregen in de tuin, bij je perenboom. Aangezien het vandaag 3 juni is heb ik nog niet echt bij het feit stil gestaan dat dit bezoek er natuurlijk niet voor niets is geweest. Afgezien van het feit dat ik vandaag weer eens een beetje mijn best heb gedaan op hoe ik er uit zie, was het eigenlijk een normale zonnige zondag.

Maar lieve pap, ik zou je dolgraag bijpraten over het leven. Hoe zwaar ik het heb gehad rond 6 maart dit jaar, zo goed gaat het eigenlijk nu. Ik zit bijzonder goed in mijn vel en het zonnetje maakt alle dagen nog fijner. Ik kom er steeds meer achter hoeveel ik eigenlijk op je lijk met bepaalde dingen en daar kan ik eigenlijk ook wel weer om lachen. Zo wist ik niet dat ook mijn liefde voor de zon zo sterk was als die van jou. Ik probeer elk zonnestraaltje te omarmen en zelfs de mega hitte in huis te negeren. Ik blijk ook een hele dag naar wielrennen te kunnen kijken en het nog boeiend te vinden ook. Is het toch niet voor niets geweest dat je al die jaren naar ons hebt geroepen: “Kom nou eens kijken naar de omgeving”, wat overigens ook op die leeftijd nog saai was.

Ik ben op dit moment meer dan ooit, wie ik gewoon ben. Ze accepteren me maar zoals ik ben. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat dat ook komt door de mensen die ik de laatste jaren heb ontmoet. Zij laten me ook zijn wie ik ben. Dit klinkt misschien een beetje gek, maar na jaren leven met wat anderen al dan niet van mij vinden, begin ik steeds meer mijn eigen pad te bewandelen en hier ook trots op te zijn.

En pap, wat heb ik al vele kilometers afgelegd op dat pad zonder jou. Wat is er onwijs veel gebeurd in deze afgelopen jaren.  Je woorden lees ik maar al te vaak terug: “Ga zo door en geef niet op“, “Sophie ga genieten van de dagen voor zover het kan” en “Sophie blijf jezelf zoveel mogelijk!! Het gaat jou lukken” En elke keer als ik deze woorden lees voel ik tranen opkomen, maar weet ik dat het me gaat lukken zolang ik maar niet opgeef. Want pap, zoals jij me altijd leerde: opgeven bestaat niet. Dus bij elke twijfel die ik heb, denk ik weer even aan jou en ga ik door, door met doen waar ik gelukkig van word. Meer dan ooit begrijp ik nu pas waarom je me altijd raar aankeek als ik wederom een voldoende wilde herkansen of me druk maakte om het aantal likes op een Instagramfoto. Want inderdaad pap, dat is helemaal niet waar het leven om draait.

Ik probeer te genieten wanneer het kan, én dat lukt me de laatste tijd bijzonder goed. Er komen zoveel onwijs leuke dingen aan maar wat had ik dit alles graag met jou gedeeld…

Lieve pap, vandaag is je verjaardag. 52 jaar zou je zijn geworden, wat klinkt dat alweer oud ;-) Was het je maar gegeven, ik had er graag een paar biertjes op gedronken samen. Voor nu moet ik het doen met mijn zelfgebakken bananenbrood. Al hoop ik, dat ik vanavond alsnog een biertje kan drinken, op jou.

Proost pap, op je 52e verjaardag. Er viel nog zoveel te genieten <3

Liefs, Sophie

6 comments

  1. Lieve Sophie,
    Wat heb je het weer mooi verwoord.
    Weet dat er vandaag extra veel mensen aan je vader en aan jullie denken.
    En geniet vandaag extra van het ☀️ zodat je de warmte voelt van je vader.
    Een DIKKE KNUFFEL vandaag voor jouw 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge