Lief dagboek #34 – Huilend op de fiets

P1180909
Zo ‘bonjourde’ ik nog door het leven en fladderde ik door de week. Was de lach op mijn mond niet te stoppen en leek de zon voor altijd te schijnen.

Lief dagboek,

Zes maart, de dag die langzaamaan steeds dichterbij kwam leek nog zo ver weg. Dit keer komt het vast goed, was mijn gedachten tot vorige week zaterdag. Toen kwam het ineens allemaal toch wel dichtbij.

Met mijn enthousiasme, oké en ook mijn eigenwijsheid, heb ik gezegd dat ik gewoon kan werken de gehele zaterdag en heb ik geen vrij gevraagd. Ik bedoel, het ging goed met mij, ik kon toch best gewoon werken!? Bovendien was de kans dat ik in mijn eentje zou moeten werken iets meer dan 10%. Maar je raadt het wel, ik was op zaterdagavond ingepland om de gehele avond alleen de afdelingen af te sluiten. Stiekem moest ik daar toch wel even van slikken.

Ruilen was nog een optie dus deed ik een hopeloze poging om mijn zaterdagavond te ruilen (lees: onmogelijke opgave).  Natuurlijk was het te verwachten dat niemand later dan 21:00u op een feestje wilde verschijnen en dat niemand zijn of haar zaterdagavond plannen in het water zou willen zien vallen doordat ze tot 21:00u zouden moeten werken. Dus stond ik braaf vanaf 13:00u ’s middags in mijn schort op de afdeling.

Waar het eerst nog wel oké was om te werken werd het zodra ik er alleen voor stond steeds lastiger. Duizenden gedachten passeerden door mijn hoofd, ik werkte veel trager dan normaal en toen ik op het allerlaatste moment ook nog papa’s liedje hoorde op de radio van de Albert Heijn kon een goed verstaanbare ‘Godverdomme’ niet ontbreken uit mijn mond. Ik kon wel janken maar mijn hoofd speelde een moeilijk spel.

Continu hoorde ik in mijn hoofd een stemmetje die aan mij vroeg: Ben je echt verdrietig of wil je verdrietig zijn? Gek werd ik van die stem, wat is nu écht mijn gevoel!? Natuurlijk wíl ik niet verdrietig zijn maar eigenlijk ook weer wel. Het enige wat me tegenzat was dat ik helemaal geen aandacht wilde van mijn collega’s. Ik had geen zin om een verklaring af te leggen waarom ik daar tranen met tuiten stond te huilen dus beet ik op mijn lip, vermande ik mezelf en maakte ik mijn taken af. Ik bedoel, het klinkt een beetje gek dat je moet verklaren dat je huilt om iets wat alweer twee jaar voorbij is tegen mensen die je verleden misschien amper kennen. Een oplossing: tijd om naar huis te gaan.

Op de fiets had ik geen zin om op mijn telefoon te kijken. 1. de finale van wie is de mol was al bezig 2. ik had gewoon zin om lekker rustig door de kou te fietsen om mijn hoofd leeg te maken. Ik stapte op mijn fiets en kwam een paar meiden tegen die door de winkelstraat liepen te schreeuwen, dat is schijnbaar cool ofzo tegenwoordig. Ik draaide een zijstraat in en keek naar boven. Boven mij was een lucht vol stralende sterren, waarbij er eentje toch nog wel harder straalde dan de ander. Mijn mooiste ster.

Spontaan begonnen de tranen te komen en binnen een paar tellen zat ik daar kei hard jankend op de fiets. Wat een sufferd ben ik toch, dacht ik. Ben ik nou aan het huilen om de sterrenhemel!? Toch liet ik het gaan, het moest er schijnbaar uit. Daar fietste ik dan, door het donker, helemaal alleen, kei hard jankend op de fiets. Charmant is anders maar eer dat ik thuis was droogde ik snel mijn tranen. Dit huilmomentje was van mij.

Liefs, Sophie

11 comments

  1. Mooi geschreven. Super balen dat je net op In momentje ook nog alleen aan het werk bent. Maar wat heb je het savonds mooi weten af te sluiten, er is 1 mooiste ster voor jullie en dat huilmomentje? Dat is toch helemaal logisch en ok? X

  2. Mooi geschreven.. Wat rot dat je het zo hebt moeten inhouden. Gelukkig heb je het op de fiets alsnog lekker kunnen laten gaan. Want wat je zegt.. blijkbaar moest het eruit. Sterkte meis <3

  3. Heel mooi geschreven! Die ster die straalde die avond extra mooi denk ik voor jou. Huilen hoef je niet op te kroppen, dat kan zoveel opluchting geven.

  4. Wat mooi geschreven! Wel echt zo rot dat je jezelf hebt in moeten houden om je tranen te laten komen. Fijn dat het uiteindelijk toch gelukt is, inhouden is nooit echt een fijn gevoel (spreek uit ervaring). Helaas horen deze stomme emoties nu eenmaal bij het leven.
    Kaylee Joosten schreef onlangs …Spam je blog #6

  5. Mooi geschreven. Ik kan mij voorstellen dat je je tijdens je werk hebt ingehouden maar vind het fijn om te lezen dat je daarna je emoties hebt laten gaan. Vaak lucht dit enorm op en voel je je een stuk beter dan het steeds inhouden. En dat het ‘al 2 jaar’ geleden is maakt naar mijn mening niet zoveel uit. Het verdriet om je vader mag er na jaren nog steeds zijn en het is goed om dit de ruimte te geven<3
    Rosanne schreef onlangs …Bloggers be like tag..

  6. Lieve Sophie,
    2 jaar geleden is nog zo vers.. en ook al is het nog langer geleden, je hield van je vader. Het blijft pijnlijk. Huil als je er over wilt huilen, en denk er niet over na wat andere mensen zullen denken. Uit het maar meis.. Het mag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge